Herb - Brzezówka
Herb - Hażlach
Herb - Kończyce Wielkie
Herb - Pogwizdów
Herb - Rudnik
Herb - Zamarski
Hażlach "z lotu ptaka"
Kapliczka w Kończycach Wielkich
Piknik militarny w Hażlachu
Występ ZPiT Ziemi Cieszyńskiej na dożynkach w Zamarskach
Widok z Zamarsk na masyw Czantorii

Projekt przebudowy ulicy Rudowskiej w Hażlachu i Zamarskach

43 Rajd "Cieszyńska Barbórka"

Seminarium: „Środowiskowe aspekty funkcjonowania stawów rybnych”

XIII Memoriał Jana Pomiećki

28.11.2017: wojewódzki trening sprawności syren alarmowych

Dofinansowane kursy językowe i komputerowe

Bezpłatne warsztaty: nowoczesne technologie w życiu codziennym i zawodowym

ZUS informuje: zmiany w sposobie rozliczania i opłacania składek

Projekt przebudowy ulicy Rudowskiej w Hażlachu i Zamarskach

43 Rajd "Cieszyńska Barbórka"

Seminarium: „Środowiskowe aspekty funkcjonowania stawów rybnych”

XIII Memoriał Jana Pomiećki

28.11.2017: wojewódzki trening sprawności syren alarmowych

Dofinansowane kursy językowe i komputerowe

Bezpłatne warsztaty: nowoczesne technologie w życiu codziennym i zawodowym

ZUS informuje: zmiany w sposobie rozliczania i opłacania składek

 

Pałac w Kończycach Wielkich (ul. Zamkowa 20)  palac
Posiadłość powstała pod koniec XVII, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli z XVI wieku. W położonej nad Piotrówką malowniczej okolicy pałac zbudował marszałek krajowy Księstwa Cieszyńskiego, baron Jerzy Fryderyk Wilczek, syn kończyckiego dziedzica Fryderyka Jerzego Wilczka i Francuzki Joanny de Ferret. Budynek był wielokrotnie przebudowywany i powiększany. Swoje obecne, barokowo-klasyczne, francuskie wykończenie uzyskał pod koniec XIX wieku.
W 1825 roku kończyki pałac wybrała na swoją rezydencję hrabina Henrietta Larisch von Mönich. Wokół niego powstał angielski park krajobrazowy ze sztucznym stawem. Rosną w nim brzozy, dęby, kasztany, jesiony, świerki i liczne krzewy.
Trójkondygnacyjny budynek pałacu na planie litery L zwrócony jest frontem na południowy-zachód. Od północno-wschodniej strony znajduje się dobudowane później skrzydło. Obie części łączy czworoboczna wieża z czterospadowym hełmem. Na pierwszym piętrze reprezentacyjna sala z wyjściem na taras nad podcieniem.
Ostatnią właścicielką pałacu była hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein, dziedziczka rodu Larischów-Mönichów, która wyszła za hrabiego Feliksa Thuna-Hohensteina, adiutanta cesarza Franciszka Józefa I. Dama cesarskiego dworu, wielka filantropka, fundatorka jednego z pawilonów Szpitala Śląskiego w Cieszynie, zapisała się w pamięci mieszkańców Kończyc Wielkich jako „Dobra Pani”. Po wojnie władze komunistyczne odebrały jej pałac. Żyła więc skromnie w wynajętym pokoju w Cieszynie, gdzie zmarła w 1957 roku. Pochowano ją obok męża na kończyckim cmentarzu.

 

Kościół św. Michała Archanioła w Kończycach Wielkich (ul. Kościelna 16)

Drewniany kościół pochodzi z 1777 roku. Wybudowano go w tym samym miejscu, w którym stał jego mniejszy, również drewniany poprzednik. Jak pisze ks. Józef Londzin w swojej pracy „Kościoły drewniane na Śląsku Cieszyńskim”, przez pewien czas, dopóki nie ukończono budowy nowego kościoła, stara świątynia zawierała się w nowej jak w futerale.

kosciol kw

Trudno stwierdzić, czy była to pierwsza budowla sakralna w Kończycach Wielkich, o których istnieniu wiadomo z dokumentu „Liber Fundationis Episcopatus Wratislaviensis” biskupstwa wrocławskiego z 1305 roku. Parafia istniała tam już z całą pewnością w 1335 roku, gdyż występuje w spisie nuncjusza papieskiego Gerharda, który wymienia także inne parafie dekanatu cieszyńskiego odprowadzające daninę świętopietrza. Do parafii należały również wioski Rudnik, Kaczyce i Hażlach. Wystrój i wyposażenie starej świątyni opisują protokoły powizytacyjne z lat 1679, 1687 i 1719. Od drugiej połowy XVI wieku kościół był wykorzystywany przez ewangelików, co trwało do 1654 roku. Do dzisiaj przetrwały dzwony ze starej świątyni, wykonane w 1489 i1555 roku, a także dzwon z nowej wieży z 1752 roku. W 1942 roku niemieccy okupanci skonfiskowali dzwon pochodzący z 1623 roku.
Największe zasługi przy powstaniu w Kończycach Wielkich obecnego kościoła poniósł wywodzący się z tej miejscowości ks. Szymon Świeży. Zakupił on „dużo pola i drzewa dla parafii, przez co dostarczył także drzewa na budowę”. Dzięki temu w 1751 roku przy starym kościele wzniesiono nową wieżę. Pozostałą część zaczęto budować w 1774 roku i ukończono w 1777 roku. W 1884 roku budowlę odnowiono.
Drewniany budynek o konstrukcji zrębowej stoi na podmurowaniu. Kościół jest jednonawowy, z węższym i niższym prezbiterium, zwróconym na południowy-wschód. Kwadratowa wieża konstrukcji słupowej o pochyłych ścianach ma w przyziemiu kruchtę. Wieńczy ją hełm cebulasty. Polichromia wnętrza pochodzi z 1884 roku. Przy chrzcielnicy rzeźba w stylu rokoko, przedstawiająca św. Jana Chrzciciela udzielającego chrztu Chrystusowi w rzece Jordan. W 1737 rok wykonał ją Maciej Weissman z Frydku. Ołtarze o charakterze barokowym, prawdopodobnie z pierwszej połowy XIX wieku. W głównym ołtarzu rzeźby św. Jana Nepomucena i nieznanego biskupa. W bocznych są figury aniołów, zaś w lewym także rzeźba Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. Ambona rokokowa, wykonana przez Jana Hrabca z Frydku, pochodzi z 1781 roku.

 

Kościół św. Rocha w Zamarskach (ul. Cieszyńska 1)
kosciol_zamarskiWieża tego kościoła jest najstarszym zabytkiem drewnianym na ziemi cieszyńskiej. Pierwotny kościół spłonął około roku 1585. W tym bowiem roku odbudowano drewnianą dzwonnicę cmentarną i zaopatrzono ją w dzwon. Nabożeństwa odprawiano w otwartym pomieszczeniu pod dzwonnicą, pełniła więc ona rolę prowizorycznego kościoła. Od połowy XVI wieku do roku 1654 była w posiadaniu ewangelików.
Zabytkowa budowla jest przykładem dawnego, rodzimego budownictwa i świadectwem zmysłu artystycznego ówczesnych cieśli. Wieża czworoboczna ma konstrukcję słupową, wzmocnioną kratownicami i zastrzałami. Ściany wieży lekko pochylone, otoczone są wydatnymi sobotami o daszkach pulpitowych. Wieża przykryta jest hełmem namiotowym, przechodzącym z czworobocznej podstawy w ośmioboczny stożek. Dobudowa kościoła nastąpiła dopiero w roku 1731 dzięki wsparciu finansowemu właściciela wsi, barona Fryderyka Wilczka, pana na Kończycach Wielkich. Do 1773 roku kościół był w rękach jezuitów, którzy prowadzili w Zamarskach stację misyjną. Później – jako filialny – należał do kościoła parafialnego w Cieszynie. Kościół ma konstrukcję drewnianą, zrębową, na podmurowaniu kamiennym. Jest orientowany, czyli ołtarz znajduje się po stronie wschodniej. Dwuspadowy dach kryty jest gontem.
Zamarski obiekt sakralny jest perełką architektury drewnianej, opisywanej w wydawnictwach popularno-naukowych i przewodnikach turystycznych. Zabytkowy kościółek przynależy do tzw. Drogi Książęcej – „Via Ducalis” oraz Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego.

 

Kaplica Opatrzności Bożej w Kończycach Wielkich (ul. Zamkowa 18)
kaplica_opatrznosciPóźnobarokowa budowla znajduje się obok pałacu rodziny Thun-Hohenstein, po jego wschodniej stronie. Wcześniej w tym miejscu wznosił się drewniany obiekt z 1686 roku, który kazał wybudować kończyki baron Jerzy Fryderyk Wilczek. Postarał się on nawet u papieża Innocentego XI o erygowanie przy zamkowej kaplicy Bractwa Opatrzności Bożej.
Kult Opatrzności Bożej zastąpił w Kończycach Wielkich wcześniejszy kult św. Jana Nepomucena, patrona tonących, kiedy kaplica stała się miejscem coraz liczniejszych pielgrzymek. Jedna z legend mówi, że powstała ona po tym, jak z okna pałacu wypadło dziecko i nie doznało żadnych obrażeń ciała. Przybywający do kaplicy pątnicy ofiarowali nie tylko datki, ale także srebrne wota. Z czasem drewniany obiekt przestał wystarczać, dlatego w 1767 roku nowi właściciele Kończyc, Harasowscy, zbudowali kaplicę z cegły i kamienia. Budowla jest jednonawowa, zwrócona prezbiterium na północ. Posiada rokokową ambonę z końca XVIII z przedstawieniem Jonasza w paszczy wieloryba.
Przez następne 100 lat trwał okres największej świetności w historii kaplicy. Kończyccy proboszcze i właściciele zamku sprowadzali księży na odpusty i zabezpieczali im powozy. Do Kończyc udawały się piesze pielgrzymki, z najbliższej okolicy i z Cieszyna. Po odnowieniu w 1859 roku kaplica została ponownie poświęcona. Pod koniec XIX wieku do Kończyc przybywało jednak coraz mniej pątników, którzy woleli nawiedzać okazałe sanktuarium we Frydku.
W oknach prezbiterium kaplicy znajdują się dwa „witraże” z przedstawieniami Opatrzności Bożej i Świętej Rodziny. Nie są to jednak witraże wykonane w tradycyjnej formie ze szklanych płytek łączonych ołowianymi ramkami, lecz nowoczesne obrazy wyrzeźbione w pleksiglasie. W 1938 roku podarował je kaplicy dr Otto Röhm, teść jednego z synów hrabiny Thun-Hohenstein, który w 1928 roku jako pierwszy rozpoczął w Niemczech produkcję szkła organicznego, czyli pleksiglasu.
Pod koniec II wojny światowej kaplica została uszkodzona. Później, podobnie jak sąsiedni pałac, przeszła na własność Skarbu Państwa. W zaniedbanym stanie powróciła do kończyckiej parafii dopiero w 2002 roku.

 

Folwark ziemski Karłowiec w Kończycach Wielkich (Zamkowa 10)

Pierwszy historyczna wzmianka o folwarku ziemskim w Kończycach Wielkich na Karłowcu jest datowana na rok 1760. Określono w nim folwark jako murowany, chociaż wiadomo, że wcześniej w tym miejscu istniał folwark o zabudowie drewnianej. W minionych wiekach Karłowiec, wraz z innymi folwarkami, Pudłowcem, Drzewiańcem oraz Rudnikiem, należał do pałacu w Kończycach Wielkich, który od XIX wieku był siedzibą jednej z linii hrabiowskiego rodu Laryszów (Larisch von Mönich) z Karwiny. Cały majątek obejmował 580 hektarów. Ostatnią właścicielką majątku był hrabina Gabriela von Thun-Hohenstein, której władze komunistyczne odebrały go po 1945 roku.

folwark karłowiec 01e40

Od tego czasu Karłowiec doświadczał zmiennych kolei losu. Przez krótki okres znajdowało się tam gospodarstwo rolne Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego, której wyznaczono siedzibę w pobliskim pałacu. Dalsza historia folwarku jest związana z powstałą w 1952 roku Stadniną Koni w Pruchnej, która zajmowała się nie tylko hodowlą koni angloarabskich, ale również prowadziła zakrojoną na szeroką skalę produkcję rolniczą. W gospodarstwie w Kończycach Wielkich hodowano bydło mleczne, a także w mniejszym zakresie konie. Zakład funkcjonował nieprzerwanie aż do likwidacji, która na mocy odgórnej decyzji nastąpiła z końcem 1997 roku.
Od tego czasu, na przestrzeni kilkunastu lat, Karłowiec miał kilku właścicieli, mimo to stan wymagających remontu budynków stale się pogarszał. Na szczęście znalazł się inwestor zdecydowany uratować zabytkowe obiekty przed dalszą dewastacją i utworzyć tam gospodarstwo agroturystyczne. Dzięki współpracy z Górnośląską Agencją Rozwoju Regionalnego S.A. na przebudowę folwarku uzyskano niskooprocentowany kredyt ze środków unijnych. Prace remontowe i modernizacyjne, prowadzone pod nadzorem konserwatora zabytków, przeprowadzono w latach 2009-2010.

Wydarzenia

projekty

rzadowecentrumlegislacji

dziennikurzedowywojslaskiego

dziennikustaw

monitorpolski

 eurlex

 

wios logo

Przewaga chmur

11°C

Hażlach

Przewaga chmur

Wilgotność: 75%

Wiatr: 11.27 km/h

  • 23 Lis 2017

    Przewaga chmur 12°C 3°C

  • 24 Lis 2017

    Przewaga chmur 8°C 2°C

500 plus baner

wczk

epuap e87d4

sekap 070e8 

e-Urząd - dodaj do ulubionych!   

eURZAD 8ace2


Jak korzystać z platformy e-Urząd
(film instruktażowy)
 

Portal Informacji Finansowo-Podatkowej Gminy Hażlach
portal ifp2015

System Konsultacji Społecznych
SKS

 

Mapy Gminy

mapa gminy



Internetowy Serwer
Danych Przestrzennych

Gminy Hażlach
logo ISDP

Polecamy

Media o nas

"Pomnik dzieci utraconych"
"Wojsko zajęło folwark"
"Gmina Hażlach pnie się w górę"
"Kto śpiewa - dwa razy się modli"
"Militaria i historia w Hażlachu"

Galeria zdjęć

Zabytki, ciekawe miejsca